ญ.สาวผู้เศร้าโศก ออกเดินทางมาไกล

โพ้น..ไกลจากที่ๆเธอเคยอยู่ ไกลจาก

ที่ๆเธอคุ้นเคย เพื่อหลบหลีกความ

วุ่นวายในที่ซึ่งมีแต่สิ่งจอมปลอม ปลอม

กระทั่งความรู้สึก เธอกำลังสับสน เธอ

กำลังสั่นคลอน เธอสงสัยว่าแท้จริงแล้ว

ใครเป็นตัวเธอ

 

 
  เธอนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน นานจน

พระอาทิตย์กำลังลาลับไปภาพของแสง

ตะวันฉาบแสงสีทองอยู่เบื้องหน้าเพียง

ไม่นานแสงต่างๆรอบตัวเธอก็กลับมืด

ลงพร้อมกับความเปลี่ยวเหงาที่ยิ่งทวี

ความรุนแรง..

  


   และแล้วเธอก็กลับเศร้าโศกและ

ร้าวรานรู้สึกราวกับอยู่คนเดียวบนพื้น

ทรายไกลสุดลูกหูลูกตาอ้างว้างเช่นมี

เพียงตัวเธออยู่บนโลกใบนี้เงียบเหงา

เหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตสุดท้ายที่อยู่ใน

จักรวาลแห่งนี้

    



     เมื่อน้ำทะเลเขยิบเข้ามาใกล้เธอ

มากขึ้นเหมือนกับต้องการเพื่อปลอบ

ประโลม แต่เธอกลับปลดปล่อยหยด

น้ำตาให้ร่วงหล่นเพื่อให้หยดน้ำตานั้น

หลั่งไหลไปรวมกับท้องทะเล เพื่อ

ประกาศความปวดร้าวให้เป็นส่วนหนึ่ง

ของมันเพื่อคนที่ทำร้ายเธอจะได้รับรู้

ว่า..นี่คือน้ำตาที่ไหลออกมาจากความ

เสียใจของเธอด้วยเหตุนี้เองทั้งน้ำตา

และน้ำทะเลจึงมีรสชาติคล้ายคลึงกัน..











และเพียงไม่นานกลับมีเสียงลึกลับดังขึ้น




..ท้องทะเลกล่าว_หากไม่หลงเหลือ

ใครจงมาหาฉัน ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอ


..ท้องฟ้ากล่าว_หากใครผลักไสจงมา

หาฉัน ฉันจะโอบกอดตัวเธอเอง


..หาดทรายบอก_หากเธอเศร้าโศกจง

มาหาฉัน ฉันจะช่วยซับน้ำตาเธอเอง



..เกลียวคลื่นบอก_หากเธอร้องไห้จง

มาหาฉัน ฉันจะคร่ำครวญเป็นเพื่อนเธอ



..สายลมกล่าว_หากเธอร้าวรานจงมา

หาฉัน ฉันจะพัดความร้าวรานออกจาก

ใจ




..ดวงดาวกล่าว_ฉันจะสละชีพเพื่อให้

เธอได้ขอพร  ..







ไม่นานดวงดาวก็ตกลงมาเป็นสายแห่ง


ความสว่าง หญิงสาวขอพรจากดวง


ดาว ว่า...
...............  





















"..ขอพลังจากความปวดร้าวช่วยดล


บรรดาลให้เธอแกร่งกล้า...."